قربانی ات کردم دلم را ، تو نخواندی
در انتظارت روز و شب از یاد من رفت
رفتم به دنبال صدایت ، تو نخواندی
آشفته کویت چگونه پر بگیرد
وقتی که مشتاق تو بودم ، تو نخواندی
یخ زد وجودم بی وجودت ای دریغا
با آنهمه گرمای دستت ، تو نخواندی
رفتی دلم امشب به یادت ناله ای کرد
زخمی ترین آواره ات من ، تو نخواندی
خب منکه هیچ وقت طمع هیچ کدومش رو نداشتم.
مرگ پایان نیست تغییره . رفتن به جایی که نتیجه کارها رو بدون کاغذ بازی و وقت تلف کردن و پارتی بازی می بینی . یه حاکم خوب فرمانروایی می کنه که تو رو بهتر از خودت می شناسه و مجازات گناهکارها . پاداش پرهیزگار ها و ...
خب دوست دارم باور کنم که اینها هستش .
و در تموز تیر
در روییدن بهار
و در خزان پاییز
من
تنها
ترا می بینم
که با اقتدار
بر بلندای تمام رو یاهای من
ایستاده ای .
با یاد تو
گاه آرام میشوم
و گاه متلاطم
نمیدانم
این آرامش و تلاطم
از توست
یا از من .
میان ماندن و رفتن
میان هر چه بد و هر چه خوب
من فقط
تو را انتخاب کردم
تنها تو .
کام از دل و دل ز ناخوشی برگیریم
دولت ، همه در میانه میدان است
برخیز که می از کف ساقی گیریم.
که با هم نشستیم درسینه آسمان
روی یک ابر
سخن از هنر بود و جذبه
که چشمان تو معنی جذبه بودند
هنر ، گامهایت
کلامت
نگاهت ...
آه اما
نگاهت به سوی دگر بود
به پایین
به جایی که اندیشه ها یک وجب بود
و یک شاهد آنجا به رقص آمده بود
تو خیره به او
من صدایت نمودم
شنیدی ولی برنگشتی
فراموش کردم خودم را و پایین پریدم
شکستا سرم ، پایم و دستم
اما
دلم که شکست من جان سپردم
و تو باز خیره
نگاهت به شاهد
ندیدی که یک عاشق بی ریا
کشته عشق می شد.
دل من نیز.
آسمان می بارد ، آبی می شود
دل من می بارد و
باز خاکستری است.
غبار از تن همه درختان شست
باران من
بر که می بارد
که چنین خسته و غبار آلود
چشم بر جاده
دوخته ام .
آسمان ابری شد
و باران بارید
و زمین تر شد
و جوانه رویید
من
ترنم باران را
بر گونه هایم حس می کردم
و می دیدم
که آسمان
خاکستری شد
و ابرها
تنگ
همدیگر را در آغوش کشیدند
من تر شدم
و ایستادم
چتر که نداشتم
هیچ
رخت از تن برکندم
و نگاه کردم
به جاده دور
تا باز بنگرم
آیا سوارم می آید یا نه
نا امیدانه
بر زمین چشم دوخته بودم
و گوشم بر غرش رعد و برق بود
نفهمیدم
که سوارم کی آمد
اما دیدم
که در آغوشم گرفت .
