با کوله پشتی ای
که محصول کشور دوست
چین است
و کفشهایی که ایضا
تولیدات برادران خطه چین است
و تمام البسه ام
نیز همچنین .
گاه می اندیشم
شاید قلبم نیز
چینی است
که چنین به سادگی
با یک نگاه
می شکند .
بر هر جا می زنم
خودم است
خودم را باید
ریشه کن کنم .
هنوز که هنوز است
دوستم داری
من می فهمم
حتی اگر
دوسال و چهارماه باشد
که بویت را گم کرده باشم
و صدایت را
نشنیده .
تو هنوز
هر صبح که از خانه بیرون می زنم
مرا به خدا می سپاری
و هرگاه شبها
کابوس می بینم
هفت قل هو اله
فوت می کنی
بر صورتم .
من میدانم گرچه
جسمت را
سپرده ام به قطعه 311بهشت زهرا
اما هنوز
در منی
و دغدغه هایم را
دل نگران .
دلتنگتم
هر روز
تا روزی که
صدایم کنی .
و گریبان چاک
از غصه ات
که پیرم کرد .
چه کسی
در درونم
فریاد می زند
مرگ را
و می طلبد
تجزیه جسمم را
در خاک .
اگر می دانستی
رفتنت
شکست کمرم را
شاید
اینبار
در جدال مرگ و زندگی
زندگی
فاتح می شد .
تکیه گاهم
استواری قامتت بود
که شکست
قدرت نگاهت
که خاموش شد
وصلابت صدایت
که بیصدا شد
در این طوفان پرهیاهو
من بی پناه
کدام دیوار خرابه را
تکیه دهم .
ببین
انصاف نبود
تنهایم گذاری .
چه می شود اگر
غرورت رابشکنی
و از تخت پادشاهی ات
نیم نگاهی بیندازی؟
به کجای کائنات
بر می خورد؟
من
خسته ام از بس
سرت را بالا گرفته ای .
خون در رگهایم
به جوش می آید
و دلم می خواهد
فرعونی باشم
با تیری درکمان
تا قلب سنگت را
نشانه روم .
همانهایی را که
به بهانه سن و سال
ربودی بیرحمانه .
من
پیرم اما دلم
هنوز هوای بوسیدن
بچه گنجشک ها را دارد
و هوس نوازش گلهای یاس را .
چه نفعی داشت
برای اجدادمان
جز طمعکاری ؟
طمع شکاربیشتر
جای خواب بهتر و ...
من
می خواهم دوباره
برگردم
به تنهایی
و بترسم
شبها
از زوزه گرگها
سرما گرسنگی.
اجتماع
چه نفعی برایمان دارد
جزدروغ قتل غارت دزدی توهین بهتان آز حرص و و و .
دلشوره خواهم داشت
وقتی مرگ
در چشمانم زل بزند
می دانم
تو را صدا خواهم کرد
تا مثل همیشه
( که کابوس می دیدم )
با شتاب
در آغوشم کشی
می دانم
اخم خواهی کرد
بر مرگ
و مرا دلداری خواهی داد
تا آرام باشم
و جسمم را
ببخشم به خاک
چنانچه تو
تسلیم شدی
خوب می دانم
چرا که
رویای همه شبهایم است.
به دنیا نمیدادم
چه آسوده
آنها را
بر دنیا بستی .
گذاشته ام برای تو.
با دسته گلی
به دیدارت می آیم.
با فاتحه ای
یادت می کنم.
اشکهایم را
روی سنگ قبرت
جا می گذارم.
و دلم را
در خاطره هایت..
شاید
تحمل توانم کرد
اما
نیامدنت را
هرگز .
سنگ مزارت را
مرمر سفید گرفتم
تا بدانند
مردمان
هنوز آرزو دارم
تا برگردی ...
گواه می گیرم
و همه پیامبران را
که ایستاده اند
روبرویم
گواه می گیرم
تنهاراه رستگاری
....
راه رستگاری را
می دانستم
اما اکنون
در کوره راه یقین و شک
گم کرده ام .
دیدار به قیامت
سبزه کنار سنگ
تابلوی آهنی بالای سر
خاک
گل
بی بازگشت
بی پایان .
شکستم
و هر روز
باز می شکنم
و هر شب
بغض می کنم
مثل بچه ها
زار می زنم
و هر چه می گردم
آغوش مادرم را
باز نمی یابم .
هر روز چشمانم تر است
و پف کرده
و قلبم سخت زخمی
هر چه می گذرد
زخمم عمیق می شود
دهن باز می کند
وچرک و خونابه
اشک می شود
و می سوزاند دیدگانم را
سفرت بی پایان بود
کاش می آمدی
با کوله باری از سوغاتی
مثل همان روزها
که سفر می رفتی
و با شادی بازمی گشتی.
هر چه در راه آهن
می نشینم
و هر چه درفرودگاه
باز نمی یابمت
ترا گم کرده ام
و می ترسم
پس از مرگم هم
پیدایت نکنم .
ً ً ًً ًً ًً ًً ً ً ً ً ً ً ً ً ً
من
مثل مار دارم
پوست می اندازم
ترک می خورم
و گوشم پر است از
پاره پاره شدن پوستم .
با جام یا لیوان
(چه فرق می کند)
سربکشی
و هنوز
زنده باشی !
چه معنی دارد؟
چرا طبیعت
بر اساس قواعدش
بازی نمیکند؟
تقدیر را
به صلابه کشم
و سرنوشت را
به زنجیر.
هرروز
شلاقشان بزنم
تا بدانند
چه سخت است
اسیر باشی.
موقع رفتن پای آسانسور یه پرستار اومد دنبال من و با هم رفتیم و مادرم رو متقال پیچ کردیم ( یه کار مثل همون کفن کردن ) . کمک کردم و بعد که تمام شد اومدیم خانه مادرم .
نوشته زیر رو روز ۰۶/۰۶/۸۹ ساعت ۲۳:۳۰ شب و قبل از فوت مادرم نوشتم در حالیکه مادرم روی تخت بیمارستان خواب بود و من مدام به چهره اش می نگریستم و می گریستم و می نوشتم .
تقدیم به روح مادرم :
و بالوالدین احسانا
والده من
بانوی بی همتای همه زندگی من
بر تخت بیمارستان
آرام خوابیده
فشار خونش
پایین می آید
و نبضش
کند می زند
تب ندارد
اما
ازدرون می دانم
که می سوزد
و آب می شود .
دیشب
تا صبح ناله می کرد
و امروز از صبح
آرام خوابیده
آینده ام را خوابیده بر تخت
می بینم
که هیچ کس هیچ کاری
نمیتواند بکند .
والده من
مادر پر غرور من
چه پر قدرت
بر بلندای همه خاطراتم
تکیه زده
و من چه با افتخار
باشکوه ترین زن دنیا را
می نگرم .
همه چیز در اطرافش
حقیر است
و آنچه بزرگ است
خود اوست
که ادامه خداوند است
و توانست خلق کند
می تواند ببخشد
یا تنبیه کند
کیست که تکفیر کند .
والده من
تصمیمش را گرفته
می خواهد
جسمش را ببخشد
به خاک
و سفر بر بال ملائک
برود آسمان
همانجایی که
متعلق به اش بوده .
چگونه می توان
خداوند را تصویر کرد
چگونه می توان
یک بزرگ را
در یک مخیله کوچک
رقم زد .
والده من
مرگ را به زانو درآورده
و ملک مرگ
چه زبون
دست ها را زیر بغل زده
و نمیداند
با این زن بزرگ
چه کند
اجازه می خواهد
تا همسفر
سفر بی انتهایش باشد .
والده من
خاک را به کرنش واداشت
آن زمان که
رو به آسمان گفت :
خدایا از تو راضی ام
در حالیکه
در همه زندگی
هیچ نداشت
بجز خدا .
من
عضلاتم را منقبض کرده ام
نفسهای عمیق می کشم
و مدام چشمانم را گرد می کنم
تا تاب و تحملم را
افزایش دهم
هنوز نمیدانم
می توانم
آنقدر قوی باشم
یانه .
والده من
همیشه زندگی را
بسیار دوست می داشت
اما وقتش که رسید
چه پشت پا زد
به این لنگه کفش کهنه بی ارزش
چه کسی می داند
که مادرش
خداوندگاری است کوچک
که خداوند گار بزرگ
به امانت
آنرا برای ما قرار داده است .
و بالوالدین احسانا
باور کن
و قلبم را دارند از جا می کنند
سینه ام را شکافته اند
و قلبم بالا و پایین می پرد
هذیان نمی گویم
و خواب هم نمی بینم
قلبم را دارند از جا می کنند ...
سرم در دوران است
و هیچ مسکنی
سردردم را
تمام نمیکند
نه استامینوفن
ایبوبروفن
ژلوفن
هیچکدام .
چرا این بشر
که انقدر هر روز اختراع می کند
یک قرص سردرد کشف نمیکند
تا سردرد مرا
و هزاران نفر امثال مرا
بهبود ببخشد
این بشر
که انقدر مغرور است
و می پندارد
مبدا جهان است
ومنشاء همه عالی های هستی
در مقابل یک بیماری
چه ناتوان است .
و من متحیرم
هرگاه
تلویزیون را روشن کنی
همین بشر مغرور
به تو تبریک می گوید
و به همه مردم دنیا
وخبر یک کشف تازه
یا یک اختراع شگفت انگیز
توسط مخترعین هموطن عزیز را
می دهد
و چه مغرورانه
می زند توی دهن
همه دنیا
و من خنده ام می گیرد
{ آیا او نمی داند ؟}
این بشر جاهل
که زورش
حتی به یک پشه هم نمیرسد
{ اگر خدا بخواهد }
پشه ای که نمرود را
از پا درآورد
همان پشه
مدام دنبال مردمان مغرور است
{ اما ما نمیدانیم }
سرم در دوران است
و سردردم
یک لحظه رهایم نمیکند
و موضوعات مبهمی
از هر کانال ماهواره ای
در سرم ، میان امواج می چرخد
{ پدرو خوزه دونوسو
با خنجری در دست
چشمان را گرد کرده
نگاهم می کند
هرچه فریاد می زنم
من ایزابل نیستم
اوباز نگاه می کند .}
می پرم بیرون .
بیرون از ماهواره
دوست دارم
احمق مطلق باشم
و یک دمکرده طبی
از همانهایی
که بوعلی سینا
در قانون تجویز کرده است
بخورم
و کمی گل گاو زبان
برای اعصابم خوب است
همیشه
بشر خودخواه
مرا به سردرد می کشاند
بی آنکه
دارویی برای آن
داشته باشد .
هرچه بشر متفاخر
بیشتر خبر می دهد
من بیشتر
احساس حقارت می کنم
ما پشیزی ناچیزیم
در هستی
" هیچ "
و چه هیچ متکبری
که فکرمان
دور غرورمان
چرخ می زند
و حتی نمی اندیشد
که ما
که هستیم .
سرم در دوران است
دمکرده را می خورم
گوشهایم رامی بندم
کنار گلدانهای اتاقم
می نشینم
و فکر می کنم
زمان برزویه طبیب است
من زن یک کشاورزم
زمان درو محصول است
نگرانی ندارم
و می دانم
زنجیر از آسمان آویزان است
و هیچ ظالمی
به خود جرات ظلم نمیدهد
سرم آرام می شود
و می خوابم .
چشمهایم پر و قلب من خالی است
در سکوتی غمین خانه ام پر شده
گوشهایم پر و دست من خالی است
دستهایت نحیف و دل ات پر ز درد
قدرت و شوکت ات این میان خالی است
سرو ها یک به یک با تبر رفته اند
ای عجب داد و فریاد تو خالی است
هرچه من بیشتر غرق دردت شوم
می شوم ، می روم ، می رهم خالی است
پوچ تر ها زپوچ ، هرچه پوچ ، بس که پوچ
هر چه در زندگی داشتم ، خالی است
ای نفس همنفس بی نفس در قفس
هر چه من آه را می کشم خالی است
در حیاتم چه شد آنهمه شور و حال
حال بر هر چه من بنگرم خالی است
کاش بر هم زنم این زمین و زمان
چون زمین و زمان بشکنم خالی است
بگذر این قصه چون اندکی بنگری
قصه و غصه و شکوه هم خالی است
سرم
در ادامه تخیلاتم
متورم است
هر روز
جلوی چشمانم
قبر ها
رژه می روند
دلم
می ریزد
و اشکهایم هم .
در کوران زندگی
سخت در تلاشم
تازنده بمانم
و سخت مشتاقم
تا بمیرم .
مرگ
هر روز
نوازشم می کند
اما هیچگاه
هم آغوشم نمی شود .
۲ـ
زندگی
بهتر است
یا مردگی
چه کسی می گوید
در مرگ هیچ نیست
و در زندگی
همه چیز هست
چه کسی
قیاس می کند
برتری زندگی را
بر مرگ
من
چشم در چشم مرگ
لذت برده ام
در حضور غم
و هیچ شرم نکردم
که از مرگ
بار بردارم
اگر باور ندارید
چشمهاتان را ببندید
تا من با مرگ
هر دو
در درون شما
حضور بیابیم .
۳ـ
گاهی
فحش میدهم
بر همه چیز
و همه کس
کافر می شوم
و ایمانم را
به هیچ می فروشم.
با تمسخر می خندم
بر هر چه مقدس است
برروی زمین .
با خواهرم مریم
میرسیم به عقیده
" پوچی "
و باز
میرسیم به خدا.
میان خدا و شیطان
میان پوچی و اعتقاد
میان ...
من سردر گمم
و هر روز
یا فحش می دهم
یا سجده می کنم .
از در وارد شدم
و فراموش کرده بودم
بیماری.
گمان کردم
از راه که برسم
نشسته ای
و لبخند می زنی
و صدایم می کنی.
آمدم
خوابیده بودی
و نای حرف زدن نداشتی .
می نویسم
چشمان ام پر اشک است
و قلبم به درد می آید
و بغض راه گلویم را می بندد
کاش می شد
دستم را بر گلوی بیماری ات بگذارم
و خفه اش کنم
تا خفه ات نکند .
چند نفر از ما وقتی می بینیم کسی داره از روی خط عابر پیاده رد میشه ترمز می کنیم تا اون فرد بگذره ؟
یا نه ، چند درصد از ما وقتی می بینیم کسی روی خط عابر پیاده است به ماشینمون گاز میدیم تا اون بترسه و وایسه تا ما رد بشیم ؟
مشکل همه ما همین جاست . " حق " ، واژه ای که خیلی می شنویم و اصلا بهش احترام نمیذاریم . از اونروز تا حالا سعی می کنم وقتی کسی روی خط عابر پیاده است ترمز کنم و وایسم ، عکس العمل ها هم مختلفه . بعضی ها لبخند می زنند ، بعضی ها تشکر می کنند و بعضی ها هم با تعجب نگاه می کنند .
کاش همه ما ارزش اون لبخند و تشکر را می دانستیم و به حق همه عابرین پیاده روی خط عابر احترام می گذاشتیم .
از همین جا شروع کنیم : به حق همه مردم ، و همه جا ، احترام بگذاریم .
می نشیند آرام .
در انتهای انگشتانم
گلی شاداب
نقش بسته .
دستهایم
هرم انگشتانت را
به انتظار نشسته
و منتظر دعوت .
خیلی چیزها گفتم اما همه اش دروغ بود .
چشمی که کور بشه چند درصد احتمال داره خوب بشه ؟
همه اش را دروغ گفتم .....
مست مستم بی می و بی شرب و جام
مست مستم باده از رویت مدام
مست بودن بهتر از هوشیاری است
خواب بودن بهتر از بیداری است
پاک بودن بدتر از ناپاکی است
شاد بودن بدتر از غمناکی است
دستهایت بسته باشد بهتر است
چشمهایت کور باشد بهتر است
پشت دیوار سکوت و کاهلی
هیچ باشی بهتر از هر قابلی
بهتر است آنکه قلم رابشکنی
تا غرور رفته ات رابشکنی
باده را پر کن تمنایم ببین
باده را پرکن کلامم رانبین .
چون گردبادی سرگردان
در میان صحراها
می چرخید
و می گردید.
در یغ از یک واحه
و دریغ از یک جویبار
شعر من
در میان تموز بیابان
به دنبال تو بود
شکوه زیبای همدلی
و لذت بزرگ عشقبازی.
با واژه ها
شاید بتوان
تصویر کرد
اما نمیتوان لمس کرد
و من در پی لمس تو بودم
لمس نم نم باران بر چهره
و ...
شاید بتوان واژه ها را
با تخیل گره زد
اما نمیتوان
با واژه ها
عشقبازی کرد
الفاظ
همه
بهانه اند
و تو
منظور هر لفظ و کلمه ای.
نزدیک می شود
تبلیغ های خیابانی می گویند :
مالیات بدهید
تا برکت بیابید.
من می اندیشم
حسابها رابسته ایم .
صورت سود و زیان را مرور می کنم .
سود :
باید مالیات بدهی
زیان :
باید مالیات بدهی .
بدهکار
بستانکار.
من می اندیشم
تراز زندگانی ام
می خواند
یا بدهکارهایم
هنوز بدهکارند
و بستانکارهایم
طلبکار.
کجای این دنیا
تراز است
که من می خواهم
همه دنیایم
تراز باشد ؟